IDIOTIC Moments of Leona º(Θ(Ÿ)Θ)º

Setyembre 5, 2008

Katuwaan lang… º(Θ(Ÿ)Θ)º

Isinalansan sa: Laugh Trip, a Kol Hiya Lang ME — lee-yow @ 7:22 hapon
))
Pampatanggal Stress 

º(Θ(Ÿ)Θ)º

 

Click mo para lumake… :D

Setyembre 2, 2008

Kelangan ni ama ng lambing…

Isinalansan sa: Just Me, Pakalpakan!!!, Sundot, Tatanga-tanga — lee-yow @ 7:09 hapon

Hindi ko mabuksan yung Administrator ng PC namin dahil nakalimutan KO yung password. Sa lahat ba naman kasi ng kakalimutan, bakit yung password pa nung Admin?!… Yan tuloy, kelangan ko pang istorbohin ang mag-asawang sina tita Ging at tito Pher. Sila lang naman yung kinukulit ko namin ni ate kapag na-murder yung computer namin–in a sense na wala na talagang kwenta pero may konti pa ring pag-asa na ma-revive ang naghihingalong unit.

Lasing si ama, mahabang pakiusapan na naman toh. Kailangan ko kasi ng maghahatid sa akin sa bahay nina tita. Masyado ng gabi [10.00 pm] para makasakay pa ako, pero sa totoo lang… nakakatamad lang talagang magantay na paparahing jeep papunta sa kanilang bahay. Kaya ayun.

Eto ang eksena:

[Nandon yung ka-inuman ng tatay ko,at the same time pahinante niya, yung mga tita ko at yung ka-chorvahan ng pamilya namen.]

[Nasa loob ako ng tindahan at nasa tapat sila ng tindahan()]

Ako: Pa. Peram na ng susi[ng motor]. Punta tayo kina tita Ging.

Papa: Ha?! Anong gagawin mo dun?

Ako: May pinapakuha sa’ken si tito. Kelangan kong bumalik eh. Nanggaling na ako kaninang umaga kaya lang hindi niya nabigay kasi nakalimutan din niyang pupunta ako dun,eh nasa trabaho na siya nang pumunta ako dun.

Papa: [dala ng kalasingan biglang sabing~~~] KISS muna!

Ako: *naku o! gumaganon?*

Papa: KISS… *sabay pwesto, yung tipong nang-aasar.*

===========

In the end, hindi niya ako nahatid kundi yung tito ko, tumirik pa yung motor! akalain mo yun?…at dahil hindi ko nga siya na-kiss. Nakakabanas kasi yung pahinanteng kainuman niya… NILALAGYAN niya ng malisya… Iki-kiss ko na eh! Tapos mukhang tanga lang… Sabihan daw ba ako ng magaling kong ama na: “WALA KANG LAMBING!” Tapos hindi pa siya nakuntento minura niya ako sa harap ng maraming tao. Kaya nainis na ako. 

I can trace disappointment in his husky voice. Knowing that I’m the most thoughtful when we’re kids… *sigh* Hindi naman nawawala yun eh… Nakakainis lang talaga… Habang tumatagal, at habang tumatanda ako, mas lalo akong nahihirapang i-open ang aking sarili. Nagkakaroon ako ng struggles. I HATE IT. Nagiging complicatedang aking social life… believe it or not.

Malapit na nga pala siyang lumipad patungong Dubai. 

Setyembre 1, 2008

Rough Draft.

Isinalansan sa: Just Me, Moment(s) ko, Pakalpakan!!!, Poem, a Kol Hiya Lang ME — lee-yow @ 7:09 hapon

Mabilis *daw ang oras

mabilis kung titignan…

pero mabagal kung pagmamasdan…

daming draft na nakatambak…

tulungan mo akong maghalungkat…

nag-iisip pa ako kung ano ang pagkakasunod…

naunsayame kasi tinapos ko pa ang Half-blood Prince… hehehe…

Maraming salamat kay Rea Franco na aking classmate… pinahiram niya ako ng libro! NICE… :D

Agosto 23, 2008

Thought for the Day #2

Isinalansan sa: Sundot — lee-yow @ 9:39 hapon

You can be YOUNG once, but you can be IMMATURE forever.

The funny thing is, BEING IMMATURE is next thing to DEATH.

Kaya, drink MODERATELY.

Don’t take it seriously Ü

Isinalansan sa: Just Me, Pakalpakan!!! — lee-yow @ 8:04 hapon

Masakit yun sa batok.

Masakit sa puso.

Masakit sa bangs.

Masakit sa mata.

Masakit sa muscles. Parang taling nagkapilipit-pilit.

NakakaBOBO.

NakakaIYAK.

NakakaLOKO.

NakakaBALIW.

Agosto 22, 2008

Usapang Buhok, Usapang Bastos.

Isinalansan sa: Just Me, Sundot, a Kol Hiya Lang ME — lee-yow @ 9:37 hapon

Paalala: Sa mga malakas ang SENTIDO COMMON, :D wag masyadong karerin. Bastusin po kasi talaga yung topic ko ngayon.

Eto ang eksena:

[Katatapos lang naming pag-usapan ang tungkol sa chukchakan, ang pinandidiriang topic ng mga classmates kong babae. Katabi ko si Jerome J. at nasa harapan naman namin si Jenily(seating arrangement namin sa Trigonometry, sila yung kaututang-dila ko about chukchakan).Pinasa ko na ang Personal Data Sheet na katatapos ko lang fill-up-an at nagkaron ng panibagong topic... ]

Jerome: Ganda ng bangs mo(pertaining to Jenily). Pati ba yang “ano” mo may bangs?

Leona: *natawa*

Jenily: *sinuntok si Jerome sa binti.*

Jerome: O! Wala naman akong sinasabing…*nag-iisip kung sasabihin ba o hindi*

Leona: *natawa lalo*

Jerome: Pa’no pag walang bangs?

Jenily: Makati.

[ah, ALAM NA!]

L/J/J: *tawa nang malakas* [natahimik ang klase sa sobrang lakas ng tawa ni Jerome, isama pa ako]

Jenily: Wala kasing taga-sala. Walang strainer.

[biglang may sumingit---si Erwin]

Erwin: Pano pag yung bangs parang pang-eMo? Yung nasa gilid lang yung hati…

[without knowing what's our topic, natawa talaga ako... PANO PAG GANUN? YUNG ISANG SIDE LANG ANG MAY BUHOK? ROFL!!! ]

*HINDI KO MA-IMAGINE, AT WALA NA AKONG BALAK IMAGINE-IN*

Jerome: kasi kami[generalized], kapag nagagalit lang yung “ano” namin, saka tumatayo yung bangs. Wala kasing hiwa hati yung amin eh.

[at this point, saka lang na-realize ni Erwin kung ano ang pinag-uusapan]

Leona: *tuloy sa pagtawa*

*actwali, wala akong masyadong ginawa dito kundi tumawa nang malakas at makinig…*

 

Ayun lang… Nakalimutan ko kasi yung ibang pinagsasasabi nina Jerome, Jenily at Erwin eh…

 

HAHAHA…

Agosto 20, 2008

Home-wrecker!

Isinalansan sa: Just Me, Pakalpakan!!! — lee-yow @ 7:29 hapon

Babies. Some say they are cute. Others say they give colors to the world. Pero pano kung isa pala sila sa mga taong walang kamuwang-muwang sa mundo na patuloy ginugulo ang buhay mo? Sinisira ang kaayusan ng bahay mo? Patuloy kayong nililito? Lalo na kung ang mga batang ito ay nagre-range sa gulang na isa hanggang tatlong taong gulang? Tatlo pa sila!!! Isa nga nahihirapan na akong mag-alaga, tatlo pa kaya?!?!

Taga-kalat. Pasaway. Maiingay. Taga-inis sa maganda kong mood. Sumbungero’t sumbungera[haha]. Ganyan ang gawain ng magugulo kong pinsan sa buhay ko. Lalo na kapag wala akong pasok tapos yung ama nila ay nagsusugal dun sa tabi ng dike habang shumashot ng Red Horse at nakahitit ng sigarilyo. Buti sana kung binabayaran ako nung magaling nilang ama eh! Kaso lang, Hinde! Ni wala nga siyang trabaho, pero may pansugal siya! Tapos, yung loving mader naman nung mga pinsan ko ay kanda kuba sa pagaaral-kum-trabaho. Naaawa na ako sa kanya. Kaya lang talaga, yung mga anak nila eh. Di ko ma-take.

Eto ka, kapag may oras na sinisipag ako, lagi kong kasama si Tambo, Daspan at Bunot. Ka-jamming ko sila. Sa sobrang rare ng pangyayaring makakasama ko sila, walang pumipigil saken. Walang nagtatangka sinuman ang kabilang sa angkan. Sasabihin lang nila: Ansipag! Pa-cheese bargur ka naman! Bargur! Bargur! Bargur!… Tapos, aalis sa pagmumuka ko. Linis.. Linis.. Tapos, tapos na. Iiwan ko lang saglit o di kaya magpapahinga ako sa kwarto ko. Paggising ko…

Dan.dan.dan.DAaaaan!!!! Back to ‘NORMAL’ ang bahay. Magulong sala. Makalat na mesa. At putik-putik na sahig… Aaargh! Hanggang sa huli, tinamad na akong ayusin ang gulong ginawa nila. Nagsawa na ako.

Achay. Yaya. Baby shredder. Terror. Laging naka-sigaw. Scarer. In short, MONSTER. Yan ang role ko sa mga buhay ng mga pinsan ko. Pero kapag nilalambing ko sila, inuuto… gustong gusto naman ng mga damuho! :D Meron naman akong soft spot eh… Ayaw ko lang i-reveal. Hindi ako sanay. But there’s somewhere in me na thoughtful, playful, at minsan nagiging ate pagdating sa family ko. Especially those angels that someday will turn into devils… I’m watching them… >:D

Agosto 19, 2008

Desiderata by Max Ehrmann

Isinalansan sa: Poem, Tatanga-tanga — lee-yow @ 8:25 hapon

 

Go placidly amid the noise and the haste, 
and remember what peace there may be in silence.

As far as possible, without surrender, 
be on good terms with all persons. 
Speak your truth quietly and clearly; 
and listen to others, 

even to the dull and the ignorant; 
they too have their story. 
Avoid loud and aggressive persons; 
they are vexatious to the spirit.

If you compare yourself with others, 
you may become vain or bitter, 
for always there will be greater and lesser persons than yourself. 

Enjoy your achievements as well as your plans. 
Keep interested in your own career, however humble; 
it is a real possession in the changing fortunes of time.

Exercise caution in your business affairs, 
for the world is full of trickery. 
But let this not blind you to what virtue there is;
 
many persons strive for high ideals, 
and everywhere life is full of heroism. 
Be yourself. Especially do not feign affection. 
Neither be cynical about love, 
for in the face of all aridity and disenchantment, 
it is as perennial as the grass.

Take kindly the counsel of the years, 
gracefully surrendering the things of youth. 
Nurture strength of spirit to shield you in sudden misfortune. 
But do not distress yourself with dark imaginings. 
Many fears are born of fatigue and loneliness.

Beyond a wholesome discipline, 
be gentle with yourself. 
You are a child of the universe 
no less than the trees and the stars; 
you have a right to be here. 
And whether or not it is clear to you, 
no doubt the universe is unfolding as it should.

Therefore be at peace with God, 
whatever you conceive Him to be. 
And whatever your labors and aspirations, 
in the noisy confusion of life, 
keep peace in your soul. 

With all its sham, drudgery, and broken dreams, 
it is still a beautiful world. 
Be cheerful. Strive to be happy.

 

 


Note: Meron kasi ako niyang poster na nakasabit sa dingding ko. Printed in Philippines. Haha. Panahon pa ni kopong-kopong yung poster na yun na naka-seal sa kahoy. Galing sa mahiwagang baul ng tita ko. That poster reminds me of EVERYTHING I should do everyday, that’s why I manage to be calm–sa araw-araw na ginawa ng Diyos, ngayon ko lang nalaman na si MAX EHRMANN pala ang nagsulat nito… Lolokohin pa ako nung nagpublish sa Philippines! :D At least…

Btw, those phrases that arein blue… those are the phrases I like the most in the poem.

 

 

Agosto 17, 2008

Ikaw, anong pagkakaintindi mo?

Isinalansan sa: Sundot — lee-yow @ 11:44 umaga

Blogging/Blog.

Ayon kay Pareng Wikipedia:

 

blog (a contraction of the term “Web log“) is a Web site, usually maintained by an individual,[citation needed] with regular entries of commentary, descriptions of events, or other material such as graphics or video. Entries are commonly displayed in reverse-chronological order. “Blog” can also be used as a verb, meaning to maintain or add content to a blog.

Many blogs provide commentary or news on a particular subject; others function as more personal online diaries. A typical blog combines text, images, and links to other blogs, Web pages, and other media related to its topic. The ability for readers to leave comments in an interactive format is an important part of many blogs. Most blogs are primarily textual, although some focus on art (artlog), photographs (photoblog), sketches (sketchblog), videos (vlog), music (MP3 blog), audio (podcasting), which are part of a wider network of social mediaMicro-blogging is another type of blogging, one which consists of blogs with very short posts. As of December 2007, blog search engine Technorati was tracking more than 112 million blogs.[1] With the advent of video blogging, the word blog has taken on an even looser meaning — that of any bit of media wherein the subject expresses his opinion or simply talks about something.

Ayon Kay Mareng Brittanica:

 

The degree to which dissenting views are tolerated depends on the publisher, but most Web sites must regularly prune “spam”—insertions of commercial and pornographic ads into the text of an apparent comment or the use of insulting and defamatory language. Trackback, an Internet function, facilitates communication by allowing bloggers to monitor who is reading and discussing their site. In turn, bloggers often post a “blogroll,” or a list of other blogs that they read and respect. Blogging is a conversational activity that seeks to create a community or reflect an existing community.

For a corporation, blogs can be used to advertise corporate products and practices and for two-way communication with consumers. For nonprofit entities such as charities, blogs allow officials to discuss their goals and actions in pursuit of a common end.

A growing phenomenon involves people who start blogs, often anonymously, to disparage someone or something that they dare not attack openly—such as their company, boss, school, or teacher—or to tilt at some organization that “done ’em wrong.” In several instances, individuals have lost their jobs when employers discovered their blogs.

 

At ayon naman kay Leona:

It is the most bizarre electronic diary of people who want to be understood, remembered, praised and, of course, criticized. Communities wherein some people you don’t know and you haven’t even seen interact with you as long as they get the topic clearly.  You can put anything in it as long as it’s yours and you’ll have to defend that it’s yours. But if it’s not, then you have to put the name of the rightful owner. It is the scapegoat of creatures WHO HATE TO EXPLAIN THINGS PERSONALLY. It is some kind of way: employees curse their bosses, wether they love or hate their jobs and office-mates; students “backstab” their enemies, tell to the blogosphere who is the lucky guy/girl of their life; What else?… Uhm… I know that there are too many reasons to tell but that’s all I can think of right now.Edit ko na lang pag may naisip pa akong iba.

Agosto 16, 2008

Rainy Thursdays with Yucky Eyes.

Isinalansan sa: Moment(s) ko, Pakalpakan!!!, Tatanga-tanga — lee-yow @ 11:13 umaga

Napansin ko lang, halos tuwing huwebes umuulan. Kasabay nang pag-ulan ang pag-sakit ng ulo ko at pagbigat ng mga talukap ng aking mata. Naghahanap ang likod ko nang masasandalan. Gusto ko nang matulog.

Hay… hindi pala ako nagsa-suffer ng extreme farsightedness. Nearsightedness pala. Kani-kanina ko lang nalaman. Nagbabadya na naman ang pagkakaron ko nang panibagong pares ng mga salamin.Sa hindi ko inaasahang pangyayari, biglang naging malabo ang aking paligid… As in b-l-u-r-r-y. Natakot ako… Una, ang akala ko panandalian lang. Yung tipong parang bagong gising ka lang at hindi mo maaninag yung liwanag. Pero ito, iba. It lasted for more or less 10 minutes. Antagal. Nagtanong nga yung katabi ko sa drafting kung bakit ko daw kinukusot yung mata ko. Parang gusto ko nang tanggalin. Hindi ko nagawang sagutin yung tanong niya. 

*Sigh*. Halos isang taon na akong walang salamin. Last June 2007 nang huli akong magkaroon ng ganon. Kaya lang August 2007 din, nasira ko ang salamin ko. Amahal pa naman nung frame. *teary eyes*. Kakalungkot. Mas kumportable ako kapag meron akong suot na salamin kahit pinagpapawisan yung ilong ko. Kahit minu-minuto kailangan kong itaas yung level niya sa mata ko. Kahit oras-oras ko na lang itong inaayos dahil pakiramadm ko baliko. Kahit araw-araw ko itong hinahagilap tuwing umaga bago ako pumasok. Ang nakakalungkot lang talaga… hindi ito inabot ng limang buwan o tumagal sa akin ng taon. T-T

Sinubukang ipagawa ni ina ang salamin ko. Kaya lang daw, walang kasyang frame. Sa Ideal Visions kasi namin yun binili tapos Sa EO niya pinagawa. Muntanga lang. Malamang. S-in-uggest ko na sa binilhan na lang namin ito ipagawa. Kaya lang, tumyempong wala siyang budget. Kaya ngayon, nag-iipon ako ng pampagaawa sa eyeglasses ko. Wala akong magawa ngayon kundi ang mag-ipon at maghintay kung mapupuno ba yung alkansya ko o hindi. Tumataginting pa namang dalawang libo ang frame nun. Waaaaa! Kung panibagong frame naman, babawasan yung size nung lens. Parang yung salamin ni Ma’am Asakil[teacher ko sa Geometry nung 3rd yr hayskul] na para lang sa singkit na mata. Anliit kasi. *natawa sa naalala*… Hindi ko nga akalain na 175-150 ang grado ng mata ko. Noon kasi astigmatism lang kaya hindi ako nagabalang ipatingin sa opthalmologist. [pasaway!]

Naunang PahinaBagong Pahina »

Sumulat ng Blog sa WordPress.com.